و اگر از رحم خارج ميشد ممکن نبود زنده بماند .
دکتر برنر جراح اين عمل بزرگ بودند و جنين را در داخل رحم مورد جراحی قرار دادند .در حين عمل جراحی جنين دست کوچکش را از شکافی که دکتر ايحاد کرده بود بيرون آورد و انگشت پزشک معالجش را فشرد و عکاس اين صحنه ناباورانه را در تاريخ ثبت کرد .دست پسرک کوچکی که برای حس قدر شناسی از رحم بيرون آمد و انگشت دکتر را به خاطر تشکر از هديه زندگی که او بخشيد ،فشرد.
اگر همه ما در وجود فطری خود تا اين حد احساس قدر شناسی داشتيم .پس الان اين حس را کجا جای گذاشتيم ؟در کدام نقطه و کدام لحظه حس قدرشناسی خودمان را برای هميشه دفن کرديم و غول توقع و زياده خواهی را همراه خود کرده و در قلبمون جای داديم ....
قلب پاکمون را جايگاهی کرديم، برای جولان دادن احساسهايی که هر از گاهی جانمان را به لب ميرسانند و به جای حس زندگی فقط احساس مرگ و نابودی را در ما شعله ور ميکنند.
چرا هرگز به ياد نياورديم که بايد از کسانی که بهمون زندگی بخشيدند تشکر کنيم ؟
چرا فراموش کرديم که گوهر ناياب وجودمون پر از پاکی و زيبايی بوده و عشق به زنده بودن و زندگی کردن و به ديگران زندگی بخشيدن جزء جدا نشدنی فطرت انسانی ماست ...
