اگر دقت کرده باشین در تلویزیون وطنی مان چند روزی است که تبلیغ می کنند " خبر خوشی در راه است ! " خب ما به عینه این خبر خوش را دیدیم . امروز برادران محترم نیروی انتظامی ( همانجایی که باجناق آقای احمدی نژاد مدیرش است ) به محل و ساختمان ما تشریف آوردند و ماهواره ها را جمع کردند . ما و اهالی محل کلی سورپرایز شدیم از این خبر خوش ولی این موضوع باعث شد که یادی از نوجوانی بکنم .
سال ها پیش خیلی چیزها ممنوع بود که امروز نیست . خیلی چیزها توقیف می شد که امروز با پخش آنها هیچ انقلابی در مملکت روی نداد .
اول ویدیو حرام بود و هر کس که داشت ، برادران کمیته ای چنان چپقی با شلاق ازش چاق می کردند ( اگر یادتان باشد فیلم ها را متر می کردند و بر اساس متراژ فیلم شلاق می زدند ! ) که دیگر طرف این وسیله استکبار جهانی و خونریزی نرود . تخته نرد حرام بود که امروز حلال است و در چهار راه استانبول فت و فراوون می فروشند . شطرنج حرام بود و حکم زنا را داشت که امروز به لطف حلال شدنش دو استاد بزرگ شطرنج جهان ( آتوسا پور کاشیان و احسان قایم مقامی ) از ایران هستند . کراوات حرام بود و هر که داشت را می بردند وزرا و شلاق که باز امروز آزاد است و در گوشه خیابان ها هم انواع و اقسام مدل هایش را می فروشند . سونا ، بیلیارد ، گلف ، رالی ، موتور سواری و ... این ها هم مجازات های سختی داشت که امروزه ندارد . یادم هست وقتی در خانه ای بیلیارد پیدا می کردند به جرم طاغوتی بودن ، طرف را تا اعدام هم می بردند ( خدا بیامرزه آقای خلخالی رو ، روحش شاد ! ) و خانه طرف توقیف می شد و مصادره . بعد فیلم هایی مانند دیدار و آدم برفی و مارمولک هم توقیفی بود که امروزه بارها از تلویزیون ملی مان پخش می شود ( همان نهادی که رهبری روی آن نظارت دارد ) و هیچ جنبنده ای هم با دیدن این فیلم ها ، لاستیک برای آتش زدن به خیابان ها نمی آورد و انقلابی نمی کند ! چیزهای مسخره تری هم بود مانند نوار کاست ! عینک آفتابی برای زنان ، آستین کوتاه برای مردان ، موی بلند برای مردان ، ریش مدل دار و چیزهایی که شاید امروز خیلی خنده دار باشد ولی آنروزها چند شب وزرا خوابیدن و شلاق داشت و دادسرا . نمی دانم کدامین نهاد تشخیص می دهد که اول این ها حرام و مستلزم عقوبت های فیزیکی از نوع شلاق و کتک خوردن و فحش های رکیک است ولی بعدا نیست ؟ شاید نصف بیشتر از کسانی که امروزه در سوید و دانمارک پناهنده هستند ، به لطف همین برادران نیروی انتظامی یا کمیته سابق است که به خاطر خوردن شلاق توانسته اند پناهنده شوند ، فقط به خاطر داشتن یک نوار کاست شهرام شب پره در ماشینشان ! نمی دانم قرار است کی ماهواره آزاد شود و مثلا تیزر های تبلیغاتی آن از تلویزیون پخش شود ! مثلا ماهواره سامسونگ فقط با ضمانت سام سرویس یا همون ماهواره ها ، بر قله زیبایی ها یا حمیییییید ، اسم دیش مون چی بود ؟ حمید هم بگه تبرک ! ولی تکلیف کسانی که این وسط به حریم شخصی شان وارد شده اند و احتمالا تا چند روزی تن و بدنشان لرزیده است چه می شود ؟ کدامین نهاد بعدا از این آدمها عذر خواهی می کند ؟ کدامین دولتمردی ، مردانه می گوید اشتباه می کردیم ؟ و کدامین نهاد اصلا به گردن میگیرد ؟ زمانیکه من این یادداشت را می نوشتم ، تقریبا نیمی از ساکنین مجتمع ما ، دوباره ماهواره خریده و مشغول نصب هستند . به نظر شما به جای زور و اسلحه و نامه از طرف قوه قضاییه و حکم بازرسی , نمی شود با فرهنگ سازی و ساخت برنامه خوب تلویزیونی ، انجام داد ؟ ای کاش در مملکتی زندگی می کردیم که رافت اسلامی اش نه برای مزدوران انگلیسی و انتحار طلبان لبنانی و فلسطینی ، بلکه برای زنان و بچه هایی بود که امروز در مقابل نیروی انتظامی می ترسیدند و می لرزیدند ، اجرا می شد . ای کاش و ای کاش . همین .
سال ها پیش خیلی چیزها ممنوع بود که امروز نیست . خیلی چیزها توقیف می شد که امروز با پخش آنها هیچ انقلابی در مملکت روی نداد .
اول ویدیو حرام بود و هر کس که داشت ، برادران کمیته ای چنان چپقی با شلاق ازش چاق می کردند ( اگر یادتان باشد فیلم ها را متر می کردند و بر اساس متراژ فیلم شلاق می زدند ! ) که دیگر طرف این وسیله استکبار جهانی و خونریزی نرود . تخته نرد حرام بود که امروز حلال است و در چهار راه استانبول فت و فراوون می فروشند . شطرنج حرام بود و حکم زنا را داشت که امروز به لطف حلال شدنش دو استاد بزرگ شطرنج جهان ( آتوسا پور کاشیان و احسان قایم مقامی ) از ایران هستند . کراوات حرام بود و هر که داشت را می بردند وزرا و شلاق که باز امروز آزاد است و در گوشه خیابان ها هم انواع و اقسام مدل هایش را می فروشند . سونا ، بیلیارد ، گلف ، رالی ، موتور سواری و ... این ها هم مجازات های سختی داشت که امروزه ندارد . یادم هست وقتی در خانه ای بیلیارد پیدا می کردند به جرم طاغوتی بودن ، طرف را تا اعدام هم می بردند ( خدا بیامرزه آقای خلخالی رو ، روحش شاد ! ) و خانه طرف توقیف می شد و مصادره . بعد فیلم هایی مانند دیدار و آدم برفی و مارمولک هم توقیفی بود که امروزه بارها از تلویزیون ملی مان پخش می شود ( همان نهادی که رهبری روی آن نظارت دارد ) و هیچ جنبنده ای هم با دیدن این فیلم ها ، لاستیک برای آتش زدن به خیابان ها نمی آورد و انقلابی نمی کند ! چیزهای مسخره تری هم بود مانند نوار کاست ! عینک آفتابی برای زنان ، آستین کوتاه برای مردان ، موی بلند برای مردان ، ریش مدل دار و چیزهایی که شاید امروز خیلی خنده دار باشد ولی آنروزها چند شب وزرا خوابیدن و شلاق داشت و دادسرا . نمی دانم کدامین نهاد تشخیص می دهد که اول این ها حرام و مستلزم عقوبت های فیزیکی از نوع شلاق و کتک خوردن و فحش های رکیک است ولی بعدا نیست ؟ شاید نصف بیشتر از کسانی که امروزه در سوید و دانمارک پناهنده هستند ، به لطف همین برادران نیروی انتظامی یا کمیته سابق است که به خاطر خوردن شلاق توانسته اند پناهنده شوند ، فقط به خاطر داشتن یک نوار کاست شهرام شب پره در ماشینشان ! نمی دانم قرار است کی ماهواره آزاد شود و مثلا تیزر های تبلیغاتی آن از تلویزیون پخش شود ! مثلا ماهواره سامسونگ فقط با ضمانت سام سرویس یا همون ماهواره ها ، بر قله زیبایی ها یا حمیییییید ، اسم دیش مون چی بود ؟ حمید هم بگه تبرک ! ولی تکلیف کسانی که این وسط به حریم شخصی شان وارد شده اند و احتمالا تا چند روزی تن و بدنشان لرزیده است چه می شود ؟ کدامین نهاد بعدا از این آدمها عذر خواهی می کند ؟ کدامین دولتمردی ، مردانه می گوید اشتباه می کردیم ؟ و کدامین نهاد اصلا به گردن میگیرد ؟ زمانیکه من این یادداشت را می نوشتم ، تقریبا نیمی از ساکنین مجتمع ما ، دوباره ماهواره خریده و مشغول نصب هستند . به نظر شما به جای زور و اسلحه و نامه از طرف قوه قضاییه و حکم بازرسی , نمی شود با فرهنگ سازی و ساخت برنامه خوب تلویزیونی ، انجام داد ؟ ای کاش در مملکتی زندگی می کردیم که رافت اسلامی اش نه برای مزدوران انگلیسی و انتحار طلبان لبنانی و فلسطینی ، بلکه برای زنان و بچه هایی بود که امروز در مقابل نیروی انتظامی می ترسیدند و می لرزیدند ، اجرا می شد . ای کاش و ای کاش . همین .
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم فروردین 1386ساعت 12:18 توسط احمد
|
سيزده فروردين؛ روز طبيعت، روز پايان دوره جشن هاي نوروزي است. در اين روز مردم بنابر يک سنت فرهنگي از خانه ها بيرون و به دشت و صحرا و باغ مي روند تا آخرين روز عيد را در طبيعت و در کنار سبزه و گياه و آب روان چشمه ها و جويبارها به شادي و خوشي بگذرانند.